ภาษาและสำนวนท้องถิ่นในประเทศจีน

ผู่ตงฮั่วได้รับการส่งเสริมทั่วประเทศในด้านการศึกษา สื่อ และการสื่อสารอย่างเป็นทางการ นั่นไม่ได้หมายความว่าทุกครัวเรือนจะพูดภาษานี้เป็นหลัก หรือคำพูดในภูมิภาคนั้นเป็นเพียง "ภาษาจีนกลางที่ไม่ถูกต้อง" คู่หูอาจพูดภาษาผู่ตงฮวาได้อย่างคล่องแคล่วที่โรงเรียนโดยใช้ภาษากวางตุ้ง ภาษาอู๋ ภาษาหมิ่น ภาษาฮากกา หรือภาษาท้องถิ่นอื่นๆ กับครอบครัว ถามว่าภาษาใดเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันของพวกเขา

คำพูดในท้องถิ่นสามารถสื่อถึงอารมณ์ขัน ความใกล้ชิด และความเป็นส่วนหนึ่งที่รูปแบบมาตรฐานไม่มี ผู้พูดในเมืองอายุน้อยบางคนใช้ผู่ตงฮวาเป็นส่วนใหญ่ รหัสอื่น ๆ สลับอย่างต่อเนื่อง หลีกเลี่ยงการจัดอันดับพันธุ์ต่างๆ ว่าเป็น "ภาษาจีนที่แท้จริง" ไม่มากก็น้อย หากคุณต้องการเรียนรู้ความหลากหลายของภูมิภาค ให้พูดอย่างชัดเจนแทนที่จะคิดว่าคู่ของคุณจะสอนเฉพาะตำรา Putonghua

ชีวิตสาธารณะบนแผ่นดินใหญ่ใช้อักขระตัวย่อเป็นหลัก พินอินสนับสนุนการเรียนรู้การออกเสียง ตัวอักษรดั้งเดิมยังคงมีความสำคัญในการเขียนพู่กัน สื่อบางประเภท และชุมชนที่พูดภาษาจีนอื่นๆ ชี้แจงว่าบันทึกแบบฝึกหัดควรใช้อักขระ พินอิน หรือทั้งสองอย่าง การฝึกพิมพ์และฝึกเขียนด้วยลายมือเป็นทักษะที่แตกต่างกัน ถามว่าพวกเขาต้องการอะไร

รายการความถี่สูงบางรายการสามารถช่วยสร้างสายสัมพันธ์ได้ตั้งแต่เนิ่นๆ: ni hao (สวัสดี), xiexie (ขอบคุณ), duibuqi / bu haoyisi (ขอโทษ / ขอโทษ — ใช้ในหลายโทนของการขอโทษ), qingwen (ขอโทษ ฉันขอถามได้ไหม) และ zaijian (ลาก่อน) เรียนรู้โทนเสียงด้วยเสียงของคู่ของคุณแทนที่จะเรียนรู้จากข้อความเพียงอย่างเดียว วลีหนึ่งที่พวกเขาใช้การเต้นรายสัปดาห์เป็นวลีสำหรับนักท่องเที่ยวขนาดยาว

อนุภาคและน้ำยาปรับผ้านุ่มสามารถเปลี่ยนโทนสีได้อย่างมาก การแปลสูตรสุภาพภาษาอังกฤษโดยตรงอาจฟังดูแข็งทื่อหรือทื่อผิดปกติในภาษาจีน และในทางกลับกัน ขอให้คู่ของคุณเขียนประโยคของคุณใหม่ในรูปแบบที่เป็นธรรมชาติมากขึ้น แบบฝึกหัดดังกล่าวจะสอนได้เร็วกว่าการจำแผนภูมิอนุภาคเพียงอย่างเดียว

การพูดคุยในวิทยาเขตและที่ทำงานอาจผสมคำนามภาษาอังกฤษเป็นประโยคภาษาจีน โดยเฉพาะในด้านเทคโนโลยีและวิชาการ ให้ถือว่าสิ่งนั้นเป็นพฤติกรรมพูดได้หลายภาษาตามปกติ ถามว่าคำที่ยืมมานั้นเป็นคำที่ไม่เป็นทางการ เป็นมืออาชีพ หรือทันสมัย ​​ก่อนที่จะนำมาใช้ซ้ำ