زبان و عبارات محلی در ترکیه

قانون اساسی ترکی را به عنوان زبان دولتی معرفی می‌کند، در حالی که زبان‌های کردی، عربی، لازی، چرکسی، ارمنی، یونانی و سایر زبان‌ها بخشی از زندگی خانوادگی و اجتماعی هستند. وضعیت حقوقی و دید متفاوت است.

به جای یک درس زبان ملی انتزاعی، احوالپرسی، دعوت به چای، پیام کاری، محله یا تماس خانوادگی را تمرین کنید. یک شریک می تواند به شما بگوید که کدام ثبت در موقعیت طبیعی به نظر می رسد.

یک عبارت دریای سیاه، ریتم اژه، عبارت استانبولی، یا کلمه خانواده جنوب شرقی ممکن است برای کسی مهم باشد – یا اصلاً. زبان محلی را با کنجکاوی دعوت کنید، نه با فرض اینکه یک منطقه یک شخصیت را تعیین می کند.

برخی از شرکا بیش از یک زبان در خانه یا با خویشاوندان خود استفاده می کنند. دیگران ترجیح می دهند در مورد زبان و هویت بحث نکنند. هر دو انتخاب را بپذیرید. از کسی نخواهید که تعلق خود را توجیه کند یا تاریخچه شخصی حساس را ترجمه کند.

چای، قهوه، غذا و دعوت نامه ها می توانند مواد گفتگوی غنی باشند، اما معنای آنها بین خانواده ها و محیط ها تغییر می کند. به جای ارائه یک مراسم به عنوان یک مراسم جهانی، بپرسید که یک دعوت چه معنایی برای شریک زندگی خود دارد.

اگر زبان، هویت، مذهب یا سیاست مطرح می شود، اجازه دهید شریک زندگی تصمیم بگیرد که آیا در گفتگو تعلق دارد یا خیر. شما می توانید بدون نیاز به موقعیت، روی گوش دادن، واژگان خنثی و تجربه مشترک تمرکز کنید.