موضوعاتی که باید به دقت با مردم ویتنام برخورد کرد

درگیری های قرن بیستم برای بسیاری از خانواده ها اساسی و شخصی است. برخی از شرکا تاریخ را متفکرانه بحث می کنند. به نظر دیگران، سؤال از جانب خارجی طاقت فرسا یا کم اطلاع است. تبادل زبان را با بازجویی تاریخ باز نکنید.

نظرات سیاسی یکسان نیستند و بحث در مورد آنها با غریبه ها می تواند استرس زا باشد. در مورد رهبران یا سیاست ها درخواست موضع نکنید.

شوخی‌های کلیشه‌های جنگ، هرج و مرج ترافیکی یا «همه ویتنامی‌ها یکسان فکر می‌کنند» مردم واقعی را صاف می‌کند. از اینکه با همه به عنوان محافظ سیاست های دولتی رفتار کنید، خودداری کنید. در عوض در مورد شهر و زندگی آنها بپرسید.

مزاحمت های شمال/جنوب در داخل ویتنام وجود دارد، اما افراد خارجی که کلیشه های خشن منطقه ای را تکرار می کنند، ممکن است زخمی شود. کنجکاوی در مورد تفاوت خوب است. رتبه بندی مناطق نیست.

نگرش به دوستیابی، نقش های جنسیتی، و زندگی LGBTQ+ بسته به خانواده، حلقه، شهر، نسل و امنیت شخصی متفاوت است. اجازه دهید یک شریک انتخاب کند که آیا موضوع شخصی، اجتماعی یا خارج از مبادله است.

ویتنام شامل بسیاری از جوامع قومی با زبان ها و شیوه های فرهنگی متمایز است. طبق گفته یونسکو، سنت‌های گونگ در ارتفاعات مرکزی به تنهایی گروه‌های قومی-زبانی متعددی را در بر می‌گیرد. این تنوع را به یک سوال بی اهمیت تبدیل نکنید یا فرض نکنید که شریک کینه می تواند هر جامعه را توضیح دهد. اگر کسی با یک گروه اقلیت همذات پنداری کرد، نام انتخابی او را بازتاب دهید و بپرسید که آیا می‌خواهد درباره زبان، مکان یا تاریخ صحبت کند. کنجکاوی نباید به افشای شخصی نیاز داشته باشد.

یک شریک ویتنامی می تواند بدون پایان دادن به مبادله، بحث در مورد جنگ، سیاست، هویت یا زندگی خصوصی را رد کند. وقتی اعتماد و علاقه مشترک ایجاد شد، به آنها اجازه دهید شرایط و عمق بازگشت به موضوع را انتخاب کنند.